Do Sanktuarium w Gietrzwałdzie przyjechaliśmy w spokojne wrześniowe popołudnie. Wnętrze kościoła było skąpo oświetlone. Poniżej kilka zdjęć, które dają tylko przedsmak tego, co udało nam się zobaczyć. Dodałam do nich trochę światła, by lepiej oddać to co widzieliśmy.

Sanktuarium w Gietrzwałdzie, położone na północy Polski, jest znaczącym miejscem pielgrzymkowym Kościoła Katolickiego. Zyskało na znaczeniu dzięki doniesieniom o objawieniach maryjnych w 1877 roku. Jego historia sięga czasów Zakonu Krzyżackiego, kiedy to w niewielkiej wiosce zbudowano kaplicę. W tamtym okresie Gietrzwałd podlegał administracyjnie Warmińskim Biskupom, którzy byli członkami Zakonu Krzyżackiego, ale cieszyli się pewnym stopniem autonomii. Kaplica i wieś zostały zniszczone podczas wojny polsko-krzyżackiej. Później, na koniec XV wieku, na kamiennych fundamentach wzniesiono jednonawowy kościół gotycki. Z biegiem czasu wnętrze dostosowano do stylu renesansowego. W okresie baroku kościół wzbogacił się o nowe ołtarze. Obecny kształt kościół przyjął tuż po objawieniach, pod kierunkiem Arnolda Güldenpfenniga, niemieckiego architekta specjalizującego się w architekturze neo-gotyckiej. Jego projekty charakteryzowały się wiernością zasadom architektury gotyckiej, lecz często włączały nowoczesne techniki i materiały budowlane. Powiększył kościół, tworząc harmonijną mieszankę części gotyckiej i nowych neogotyckich elementów. Dodano transept z galeriami i prezbiterium z kryptą, nadając kościołowi kształt rzymskiego krzyża.